Uitzendstudio. De sfeer is geconcentreerd, bijna gespannen. Voor de camera’s zit de gast, midden in een uitvoerig en diepgaand antwoord op een vraag van de presentatrice. De kijkers thuis zijn geboeid, volgen elk woord. Plotseling, uit het niets, een geluid dat deze draad abrupt doorsnijdt: een onderdrukt, maar hoorbaar „Hatsjie!“.
Er valt een kleine pauze. Een moment van stilte, waarin alle betrokkenen – voor of achter de camera – zich afvragen: „Heb ik dat goed gehoord?“ De gast schrikt lichtjes, de presentatrice knippert met haar ogen. Dan volgt de volgende nies. En nog één. Het is de cameraman, die vermoedelijk een verloren strijd voert tegen een allergie of een opkomende verkoudheid.
De spanning breekt open. Eerst is het slechts een onderdrukt gegiechel van een van de geluidstechnici. Daarna moet ook de presentatrice glimlachen; ze probeert zich achter haar hand te verbergen. De gast kijkt van de interviewer naar de trillende camera en kan een brede grijns niet langer onderdrukken. Uiteindelijk barst de hele studio uit in een hartelijke, bevrijdende lach. Zelfs de niesende cameraman is te horen, hoe hij lachend een „Sorry!“ in de microfoon mompelt.
Wat in een minutieus gepland televisieformat aanvankelijk als een kleine ramp kan lijken, blijkt vaak het tegenovergestelde: een geschenk van directheid. Zulke ongeplande, menselijke momenten zijn het die een uitzending luchtiger maken en haar een ziel geven. Ze herinneren ons er allemaal aan dat achter de technische perfectie van een productie mensen staan. Mensen die moeten niezen, die kunnen lachen en die fouten maken.
De kunstmatige afstand tussen degenen voor en degenen achter de camera lost in één klap op. Opeens is men verenigd in de vrolijkheid van het moment. Deze gedeelde lach schept een verbinding die elk nog zo goed voorbereid interview naar een nieuw, authentieker niveau kan tillen. De gesprekken daarna zijn vaak ontspannener, opener en warmer, omdat de hoofdrolspelers een gezamenlijke, grappige ervaring delen.
Uiteindelijk toont zo’n episode de ware magie van live-televisie of van formats die erop gericht zijn echtheid over te brengen. Niet alles is controleerbaar – en dat is maar goed ook. Want het vermogen om samen te lachen om het onverwachte is misschien wel een van de meest charmante en menselijke eigenschappen die een uitzending kan hebben. Bij de kijker thuis komt dat aan – want het voelt echt. Het is een moment waarin men niet alleen toeschouwer is, maar zich erbij gevoegd voelt, deel uitmaakt van deze ongeplande gemeenschap.
En zo wordt van een kleine niesbui een grote herinnering: dat lachen altijd de beste toon in de studio is.
